دل من چشم به در دوخته بود با خود عشق در آميخته بود

 چون ترا ديد دلم ، فكر نكن برگزيد از دم اول دل تو

 روي تو آتش سرخي برافروخته بود

دل من غافل از اين عشق نبو  همه عمر دلم سوخته بود  .          

 گر چه دير آمدي از دور ولي دور شد عاقبت از من دل تو

 سر بي مهر و دل غافل تو من دگر ماندم و يك آتش ناب

 شب تنهايي ، سكوت و اضطراب

 يك سؤال از روز اول داشتم ؟ اين نگاه شعله افكن آتش يك عشق بود؟ 

 يا كه باطل بذر عشقي كاشتم؟!

 تو كه رفتي حيف ! انديشه هايم سوختند قفل خاموشي به لبهاي دل من دوختند

 من كه گفتم من نبودم روز اول در پی ات اين تو بودي كه سؤالي داشتي

 در چهره ات عشق هم اكنون خيالي باطل است واژه ديگر اضطراب اين دل است

 عاشقي هم فرصتي بود و گذشت دل خوشي ديگر نمي آيد بدست