تماشاخانه ی هر روزه

حماقت فقرا

حماقت اغنیا

رنجهای کور

شادی های دروغین

نقاب لبخندها بر دندانهای خون چکان

دستهای سرد در مجمر خاموش عشق

و حسرت نگاه تو به تهی چشمان من

چرا اینچنینم؟

در خیابان گام می زنم

زمین مسطح است

زمین سطحی ست

بر بلندای پلی می ایستم و پایین را نظاره می کنم

زمین را

که چه ژرف است

و آدمهایی که در گذرند

آدمهایی که من در میانشان بوده ام

آدمهایی که من به میانشان باز خواهم گشت

آدمهای سطحی بر زمین ژرف

مثل مورچگان می روند و می آیند

می خندند و شتاب می کنند

و مدام به آن دستگاه عقربه داری که به مچهایشان بسته اند

جهان را می سنجند

مثل کرمهای کور نقب می زنند

و چون سر از خاک بر می کنند

به آسمان می نگرند

آن هم نه برای دیدن آسمان

بل برای دانستن این که چه وقتی از روز است

غروب است؟!

پس هنوز فرصت هست

و باز نقب می زنند

به راستی چه می جویند؟

گنج؟!

چه گنجی باید باشد که اینچنین همه را پریشان و آسیمه سر کرده است؟

من که جز رنج چیزی نمی بینم

شاید اشکال در چشمان من باشد

تو در چشمان من چه می بینی؟

پرسشهای من کودکانه اند و رنج هایم کودکانه تر

هیچ گاه میلاد کودکی را دیده ای؟

آنگاه که او را از حوضچه ی زیبایش بیرون می کشند

با چشمان فروبسته تقلا می کند و تکیه گاهی می جوید

از درون کره ای کوچک که متعلق به خود اوست

به بیرون کره ای بزرگ و پر آشوب که از آن میلیاردها مانند اوست

گام می نهد

هوای جدیدی را تنفس می کند

و گریه ای عجیب سر می دهد

او کوچک و ناتوان است

و چشمانش فرو بسته

اما رنج زیستن را خوب تر از همه  می شناسد

هم از این روست که چنین راستین و ژرف می گرید

اکنون که رنجم را شناختی بر من خنده می زنی

آری من کودکی هستم با چشمانی همیشه بسته

و مویه ای بی پایان

بر من بخند!

چرا که خنده ی تو رنجم را می کاهد

آن چه تو در چشمان من می جویی از آن من نیست

از آن من نبود

آن را نفروختم

آن را از من ندزدیدند

بلکه دورش انداختم

کاش می شد همه چیز را دور انداخت!