بر اين شا خه هاي شکسته درخت چنار کوچه مان به گریه ایستاده ام .

و هر از چند گاهی برای دیدن تو بر بالای چنار که شاید امیدی را در نا امیدی بیابم 

راه می پیمودم . تا شاید از دور نشانه ای از طلوعی دیگر بیابم

اینجا طلوع سرخ بی خدائیست . مرا تنها گذار

مرا تنها گذار

اي چشمان تبدار سرگردان!

ای روح خسته و نا آرامم . که شبها را به امید صبح نبودن می گذرانی !

و روزها را به امید طلوع تک خدائی در بین خدایان دروغین می گذرانی !

مرا تنها بگذار . . . . . . . مرا با رنج بودن تنها گذار.بگذار تا شاید . و بازهم شاید .

تن تبدارم را به آسایش فرا خوانم . و خواب و خیالت را به همراهی زیبایم بکشانم .

مرا تنها بگذار اما مگذار خواب وجودم را پر پر کنم.

و بازهم  مگذار تا  از بالش تاريک تنهايي سر بردارم .

که سر برداشتن و تو را ندیدن مرگ ابدی و همیشگی من است .

و به دامن بي تار و پود رويا ها آویختن . هر چند که روئیاهای با تو بودن خود نوعی زندگیست !

سپيده هاي فريب  روي ستون هاي بي سايه رجز مي خواند.

صلیب  شکسته ي خوابم را بنگر که چگونه عیسی وار مرا به آسمان نبودن می کشاند .

بيهوده به زنجير مرواريدی چشمم امید وار گشته ام.

قلبم را ببین :  او را بگو ، که تپش جهنمي اش امان مرا بریده است  !

او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام از طپش باز بایست .

نوشيده ام که پيوسته در نا آرامی  بمانم .

بمانم که نمانم . و در نماندن روئیا های زیبای با تو بودن را نیز به همراه برم .

آیا این جهنم سرگردان را پایانی هست  ؟ و ای جهنمیان سر گردان!

مرا تنها گذارید تا بر صدف خویش فرود آیم و ....

کلاغان راست می گویند و قناریان دروغ می نوازند .

و مرغان عشق بدروغ نوک بر نوک همدیگر می سایند .

اینان گذران عمر می کنند  و همدیگر را به فریبی کوتاه در لحظاتی دیگر می فریبند .

 و کلاغانند که سالیان سال است آدمیان را از درون نسلها استقبال و بدرقه می کنند .

مظلومیت هابیل را دیدند و لب فروبستند .

و در آن غروب سهمگین بیخدائی و یا بهتر بگویم چند خدائی ، هیچ ندیدند .

و پس از آن نیز  قابیل را گور کنی آموختند . تا به صلیب دار تاریخ آویخته نشود .

اکنون کلاغان دروغ می گویند ؟!

شب را من نوشیده ام . مرا تنها گذار !!!!!!!!!!!!!!!!!